คนพิเศษ ..ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงมีใครบางคน
ที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา” ที่จะเรียกได้ว่าเป็น “ความพิเศษ”
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้ จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ
ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
ดังนั้น ทำไมเราถึงไม่ปฎิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด
ให้ความรู้สึกดีๆ จากจิตใจที่ดีๆ
ให้ความอาทรถึง จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ความเป็นห่วง จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีๆ แต่มี สติ
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่คุกรุ่น
ให้ไปเท่าไรก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม
และหากเมื่อใดจิตใจอาจจะระส่ำระสาย
สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง
อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด สิ่งที่ดีๆ จนกระจัดกระจาย
เพราะการให้ความหมาย ไม่ใช่การตั้งความหวัง
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน
แต่คนสองคนจะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน
เพราะการตั้งความหวังมักนำมาซึ่ง การเรียกร้อง
และความอยากเป็นเจ้าของโดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับจิตใจของเราไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเีริ่มทวีขึ้น
เราก็ค่อยๆเดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้่าม
เราก็ต้องหลบเร้นความหนาวออกมาอาบไอแดดเช่นกัน
แล้วอย่าลืมว่า ความพิเศษ
ไม่ได้จำกัดว่าพิเศษมากหรือพิ็เศษที่สุด
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษแก่ใครก็ได้
แต่เราต้องไม่แลกกับความทุกอย่างพิเศษกลับมา
จงให้ความพิเศษเป็นชีวิตชีวา
เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่นึกขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนีและไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้ามแต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความหวานละมุนในหัวใจ
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง
เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันสวยงามของมวลผกา
เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นตาและเย็นใจ
และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด
ไม่ว่าคนพิเศษ คนนั้นจะอยู่ใกล้
หรือต้องจากกันไกล
ความพิเศษนั้นก็จะยังคงมีคุณค่า
ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน | 
